ТОЈ ЗНАЕШЕ
Тој знаеше дека таму некаде
секогаш ќе свети
светлинка за него.
Таму, мушнат во фиоките на градот,
беше неговиот некогашен дом –
со жолтите ламби, со смешните
новогодишни украси, со чистиот пешкир
на закачалката во тоалетот, со миризбата
што останала по денешниот ручек, со неговата детска
шолја за чај, со избледените завеси
кон внатрешниот двор, со една
жена што старее, која го помни
од самиот почеток.
Дури и да не светеше.
Дури и таа да не беше таму.